Ik hou enorm van muziek, maar ik kan net zo intens genieten van stilte. Tijdens een wandeling, thuis in de ochtend of gewoon in de auto zonder iets aan te zetten. Toch merk ik hoe makkelijk het is om ieder moment automatisch te willen vullen met een podcast, muziek, social media of iets anders dat onze aandacht vasthoudt.
Er is bijna altijd wel iets beschikbaar om naar te luisteren, te kijken of te lezen. Daar is op zichzelf niets mis mee, maar ik vraag mij steeds vaker af wanneer we voor het laatst echt een tijdje niets hebben aangezet. Geen begeleide meditatie, muziek op de achtergrond een tv die constant aanstaat. Gewoon twintig minuten stilte.
Als ik erover nadenk, zijn er eigenlijk maar weinig momenten op een dag waarop het echt stil is.
Wanneer er even niets van buitenaf binnenkomt, merk je vaak pas hoeveel er vanbinnen gebeurt. Gedachten die de hele dag op de achtergrond aanwezig waren krijgen ineens meer ruimte.
Juist wanneer je gewend bent aan veel prikkels en input kan stilte in het begin wat onwennig zijn. Er is ineens niets meer om je aandacht naar buiten te trekken.
Ik vind dat zelf interessant, omdat stilte voor mij daardoor over veel meer gaat dan alleen ontspanning. Het is ook een moment waarop er even minder stemmen van buitenaf zijn.
We krijgen de hele dag ideeën, adviezen en meningen mee van andere mensen, social media, podcasts en alles wat we lezen. Zeker als je veel bezig bent met persoonlijke ontwikkeling, welzijn of bewust leven, kun je ongemerkt voortdurend informatie verzamelen over wat goed voor je zou zijn.
Hoe meer je hoort, hoe moeilijker het soms wordt om nog te merken wat je zelf eigenlijk denkt of voelt.
Juist daarin kan stilte iets eenvoudigs terugbrengen: er komt even niets nieuws bij.
Dat is ook een van de redenen waarom ik stilte bewust gebruik tijdens mijn Sound Journeys.
Een Sound Journey of sound bath hoeft voor mij niet van begin tot eind gevuld te zijn met crystal bowls, klankschalen, chimes en andere instrumenten. Tijdens een sessie laat ik soms bewust een stilte vallen en wacht ik totdat een klank helemaal verdwenen is voordat ik verder speel.
Door het geluid langzaam weg te laten vallen, ontstaat die stilte eigenlijk vanzelf.
Wanneer je eerst een tijd naar verschillende klanken hebt geluisterd, blijft je aandacht vaak vanzelf nog even bij het geluid wanneer het langzaam zachter wordt. Daarna is er ineens niets meer om naar te luisteren en komt er ruimte voor wat je zelf opmerkt.
Dat kan je adem zijn, een gedachte die voorbij komt of gewoon het besef dat het even stil is.
Voor mij hoort dat net zo goed bij een Sound Journey als de instrumenten zelf.
Toen ik net met crystal bowls begon, lag mijn aandacht vooral bij wat ik kon spelen. Inmiddels ben ik veel nieuwsgieriger geworden naar hoeveel geluid eigenlijk nodig is.
Voor mij hoeft er niet de hele tijd iets te klinken. Door af en toe stilte te laten vallen, krijg je ook de ruimte om te merken wat er in jezelf gebeurt.
Dat past steeds meer bij hoe ik naar mijn werk als Sound practitioner kijk.
Een Sound Journey draait voor mij niet alleen om mooie klanken of een uur ontspannen op een mat liggen. Ik wil een ervaring creëren waarin je heel even minder hoeft te reageren op alles wat er om je heen gebeurt en waarin er ruimte ontstaat om weer beter te luisteren.
Niet alleen naar de crystal bowls of muziek, maar uiteindelijk ook naar jezelf.
We zoeken antwoorden vaak buiten onszelf. Ik herken dat zelf ook. Nog iets lezen, nog een podcast luisteren of nog iemand om advies vragen, omdat je hoopt dat daar ergens het antwoord tussen zit.
Soms helpt dat natuurlijk.
Maar ik merk ook dat meer informatie mij niet altijd dichter bij een antwoord brengt. Soms weet ik ergens allang wat ik wil, maar blijf ik toch zoeken naar bevestiging buiten mezelf.
Op zulke momenten helpt stilte mij niet omdat er ineens magisch een antwoord verschijnt, maar omdat alle andere stemmen even zachter worden.
En misschien is dat wel wat ik het mooist vind aan stilte binnen mijn Sound Journeys. Eerst is er het geluid van de instrumenten dat je aandacht trekt en waardoor je even uit het tempo van de dag stapt. Daarna wordt het langzaam stiller.
Totdat er uiteindelijk even niets meer van mij hoeft te komen.
En jij alleen nog hoeft te luisteren naar alle antwoorden die al in jezelf liggen opgeslagen wachtend op de stilte om ze goed te kunenn horen.
